به گزارش خبرگزاری ایپنا ، احمد ناطق نوری، رئیس فدراسیون بوکس، در حالی پیش بینی کرده بود بوکس ایران مانند بازی های المپیک دوره قبل، حداقل چهار سهمیه برای حضور در المپیک ٢٠١٦ ریودوژانیرو به دست می آورد که این تیم همه رقابت های انتخابی را با ناکامی تمام پشت سر گذاشت و هیچ کدام از بوکسورهای کشورمان به جز -احسان روزبهانی- نتوانستند المپیکی شوند. ایران در المپیک لندن چهار نماینده داشت که مهدی طلوتی، علی مظاهری و امین قاسمی پور در مرحله یک شانزدهم حذف شدند و احسان روزبهانی در مرحله یک هشتم حذف شد و بهترین عملکرد را داشت. تیم ملی بوکس کشورمان در حالی از چهار سال پیش تاکنون در سراشیبی قرار گرفته که مشخص نیست مسئولان این فدراسیون که در رأس آن شخص ناطق نوری است و بعد از ٢٨ سال ریاست چه زمانی می خواهند اين عملكرد را اصلاح كنند. 
چهار سال پیش در المپیک لندن، وقتی در یک قدمی مدال از دور رقابت ها حذف شد، عزمش را جزم کرد تا این مدال ازدست رفته را در المپیک ریو جبران کند. آن قدر در تمرینات و مسابقات موفق ظاهر شد که خیلی زود لقب اولین لژیونر بوکس ایران را گرفت و به رقابت های لیگ حرفه ای بوکس جهان دعوت شد. او وقتی خودش را به دنیا شناساند که توانست به فینال لیگ ستارگان دنیا راه پیدا کند و صاحب کمربند طلای قهرمانی این رویداد معتبر شود.
قهرمانی اش در این مسابقات به قدری ارزشمند بود که چراغ کاروان ورزش ایران را در بازی های المپیک تابستانی ٢٠١٦ ریودوژانیرو روشن کرد و اولین ورزشکاری بود که سهمیه این بازی ها را به دست آورد.
روزهای زیادی از المپیکی شدن تک ستاره بوکس ایران گذشته و حالا وقتش رسیده سودایی را که در سر داشته، به واقعیت تبدیل کند. واقعیتی که برخلاف چهار سال پیش فکرکردن به آن برایش سخت و عذاب آور است. تا آنجا که توان داشته مشت هایش را برای تیم ملی بوکس زده، اما افسوس که در مقابل، هیچ حمایتی از مسئولان فدراسیون بوکس ندیده است.
کارش در دو سال گذشته فقط تمرین بوده و تمرین؛ طوری که خودش می گوید من قهرمان تمرینم!
نه رینگ مسابقه ای دیده که بداند عیارش برای المپیک ریو چقدر است، نه حمایت مالی شده که دلخوشی کوچکی داشته باشد.
گفت وگوی ما را با احسان روزبهانی، تنها نماینده بوکس ایران (وزن منهای ٨١ کیلوگرم) در آستانه بازی های المپیک ریو می خوانید.
چیزی به المپیک ریو نمانده، برنامه ها خوب پیش می رود؟
برنامه ای وجود نداشته که بخواهد خوب پیش برود. هیچ کاری انجام نشده. کارم فقط تمرین بوده و بس. از دو سال پیش که در بازی های آسیایی ٢٠١٤ اینچئون شرکت کردم تا الان به هیچ مسابقه دیگری اعزام نشده ام. فقط همین چند روز پیش به تورنمنتی در چین رفتم که زیاد جالب نبود. متأسفانه حین مسابقات هم بینی ام آسیب شدیدی دید و نتوانستم مبارزه ام را ادامه بدهم و کنار کشیدم. من در این یک سال ونیم گذشته، حداقل باید در شش، هفت مسابقه خوب شرکت می کردم تا با حریفان آشنا شوم. مشت خوردن و مشت زدنم را درست کنم و بالاتنه و پایین تنه ام با هم هماهنگ شوند، اما متأسفانه فدراسیون با هیچ کدام از اعزام های ما موافقت نکرد.
شما با بازی های خیلی خوبی که در المپیک لندن داشتید، همه را امیدوار کردید که در این دوره روی سکو بروید؛ یعنی با این شرایط هیچ قولی برای المپیک ریو نمی دهید؟
نه، وقتی من هیچ میدانی ندیده ام، فقط تمرین کرده ام و هیچ شناختی از رقبا ندارم، نمی توانم هیچ پیش بینی ای بکنم. من آن قدر تمرین کرده ام که قهرمانِ تمرین کردنم. من این قدر به مسابقه نرفتم كه به بوکس آماتور عادت ندارم. فقط در مسابقات بوکس حرفه ای حضور داشتم. به همین خاطر، الان نمی دانم باید با چه بوکسورهایی در المپیک ریو مبارزه کنم.
متأسفانه فدراسیون بوکس در این دوره از بازی های المپیک، جزء فدراسیون های ناکامی بوده که فقط به لطف قهرمانی شما در لیگ ستارگان توانسته یک سهمیه بگیرد. الان که داریم به شروع المپیک نزدیک می شویم، مسئولان فدراسیون پیگیر تمریناتتان هستند؟
نه اصلا، هیچ کس حتی یک بار به سالن تمرینات نمی آید که ببیند دارم چه می کنم.
فکر می کنید دلیل اینکه ما در این دوره این قدر ضعیف ظاهر شده ایم چیست؟
من در کارهای فنی فدراسیون دخالتی نمی کنم، اما مطمئنا وقتی برنامه پشت کار نباشد، نتیجه اش این می شود. این قدر در این مدت تیم ملی مربی عوض کرده که فکر می کنم باید بین این مربیان هم یک مسابقه انتخابی بگذارند. از مربی ای که یک ماه کار کرده، نمی توان انتظار این را داشت که برود و سهمیه بگیرد. متأسفانه برای هیچ کس هم در این فدراسیون مهم نیست که چه پیش می آید.
آقای ناطق نوری تنها فردی است که در این سال ها رئیس اول و آخر فدراسیون بوکس بوده. او گفته بود اگر کمتر از چهار سهمیه بگیریم از فدراسیون می رود، اما اخیرا گفته با قدرت به کارش ادامه می دهد و قصد رفتن ندارد.
از این حرف ها می زنند دیگر!
با این شرایط باز هم می خواهید به بودن در تیم ملی بوکس ادامه بدهید؟
نه اصلا، من دِینم را ادا کردم. بعد از المپیک ریو بوکس آماتور را کنار می گذارم و می روم دنبال بوکس حرفه ای که حداقل خرج زندگی ام را دربیاورم. من هم آینده دارم. من اسفند سال ٩٣ سهمیه المپیک را گرفتم. طبق قانون وزارت ورزش باید از همان زمان که من سهمیه گرفتم، به من حقوق می دادند، اما این حقوق از مهر سال ٩٤ به من داده شده. کمیته ملی المپیک هم می گوید حقوق های ما را به فدراسیون داده تا آنها پرداخت کنند، اما فدراسیون هم آن قدر -چاله چوله- دارد که به ما نمی رسد.
هیچ گلایه ای از پرداخت نشدن این حقوق ها نکردید؟
صدبار گفتم، اما چیزی عوض نشده. مصاحبه هم که می کنم می گویند فقط گلایه می کنی!
معلوم است بعد از المپیک به لیگ بوکس حرفه ای کدام کشور می روید؟
نه هنوز معلوم نیست. باید اسپانسر پیدا کنم.