در موردِ گلِ شماره ۲۵۰ برای شیاطین سرخ و رکوردشکنی ای که می توانست شیرین تر باشد حرف می زنیم. رونی؛ بازیکن مستعدی که قدر خودش را ندانست، شماره دهِ دوخته شده به نیمکت که زلاتانِ ۳۵ساله و تازه واردِ تیم باید جورِ او و بقیه مهاجمان یونایتد را بکشد. وین رونی اکنون رکورددار گلزنی در تیمِ اول شهر منچستر است. بهترین گلزنِ تاریخ تیم ملی انگلیس هم خودِ اوست. آماری ویکی پدیایی برای بازیکنی که قرار بود بهترین باشد اما همتِ لازم برای رقابت با مسی و رونالدو را نداشت. در صورتی که رکورد رونی تا آن موقع هم پاربرجا بماند ۵۰ سال بعد با کندوکاو تاریخ فوتبال فقط به یک اسم می رسیم که رکورددار گلزنی در تیم ملی و باشگاهش بود اما ردِ پایی از خود باقی نگذاشت. بازیکنی شبیهِ آلن شیرر و نه از جنس زیدان و دل پیرو و … بازیکنی که با یک کلیپ نیم ساعته از گل ها مرور می شود. بدون برانگیخته کردن احساس ها، غم ها، شادی ها…
بعد از رفتنِ رونالدو به مادرید نفرِ اول تیمش شد و درخشان ترین فصلش را پشت سر گذاشت و همه ی تعریف و تمجید ها را به خودش جلب کرد. طوری که سیدورف بعد از باختِ ۳-۲ میلان به منچستر در سن سیرو گفته بود: منچستر برد، چون رونی را داشت! جمله ای که سرمربیان و بازیکنانِ حریف بارها در مورد مسی و رونالدو به کار برده اند اما رونی برای تمدید این گونه تعریف ها تلاش نکرد. بازیکنِ از نفس افتاده ای که هنوز برای به دست آوردن جایگاهی بزرگ تر در تاریخ فوتبال زمان دارد. یک نیم فصل درخشش برای اثبات خودش به مورینیو و فصلِ بعد هم تاریخ سازی در کنارِ ستاره ی سوئدی.
احتمالاً آخرین فرصتِ رونی برای الحاق خودش به بزرگان فوتبال، مثل هنرپیشه های نقش …