به گزارش خبرگزاری ورزش ایران (ایپنا)؛ دنیای فوتبال در آستانه یک دگردیسی بزرگ در سطح نیمکت‌های مربیگری قرار گرفته است و پپ گواردیولا و ژاوی هرناندز به عنوان دو نماد فلسفه بارسلونا در کانون این تغییرات هستند. این دو مربی صاحب سبک که ریشه‌های عمیقی در فرهنگ کاتالان دارند تابستان پیش رو را در وضعیتی مشابه آغاز خواهند کرد. آن‌ها با وجود تفاوت در کارنامه مربیگری خود اکنون در نقطه‌ای مشترک ایستاده‌اند که همان دوری موقت از هیاهوی فرسایشی لیگ‌های معتبر اروپایی و تمایل به تجربه چالش‌های جدید در سطح ملی است.

فوتبال در سطح ملی همواره تحت تاثیر نوسانات جام جهانی بوده و این بار نام این دو اسطوره به عنوان کاندیدای هدایت تیم‌های بزرگ مطرح شده است. گزارش‌های رسیده حکایت از تمایل جدی فدراسیون‌های فوتبال انگلستان و ایتالیا برای جذب گواردیولا دارد و در سوی دیگر کشور مراکش به دنبال سپردن سکان هدایت تیم ملی خود به ژاوی هرناندز است. اگرچه اخباری مبنی بر تمایل باشگاه میلان برای جذب ژاوی به گوش می‌رسد اما اولویت اصلی او همچنان حضور در اتمسفر تیم ملی و دوری از فشارهای روزمره باشگاهی ارزیابی می‌شود.

واقعیت این است که مربیگری در تیم‌های ملی برای چهره‌های کمال‌گرایی مانند پپ و ژاوی یک انتخاب هوشمندانه و استراتژیک محسوب می‌شود. این جایگاه شغلی شباهت زیادی به مسیر بازیکنان بزرگ در اواخر دوران حرفه‌ای خود دارد که با سفرهای کمتر و فشار رسانه‌ای محدودتر همراه است. امکان اقامت دائم در شهر بارسلونا و تنها پرواز برای حضور در اردوهای کوتاه مدت فیفا مزیتی است که هر مربی بزرگی را وسوسه می‌کند تا به جای نبردهای هر هفته در لیگ به فکر استراتژی‌های کلان در تورنمنت‌های حذفی باشد.

این تغییر مسیر برای مربیان سیری‌ناپذیری که حتی در زمان استراحت هم به تحلیل دقیق ساختارهای دفاعی و هجومی تیم‌های گمنام می‌پردازند یک فرصت طلایی است. پپ و ژاوی نشان داده‌اند که استراحت برای آن‌ها تنها به معنای بازسازی توان ذهنی برای ورود به یک نبرد بزرگتر است. پیش‌بینی می‌شود که این دو رفیق و رقیب قدیمی در جام جهانی ۲۰۳۰ بر روی نیمکت دو تیم ملی مختلف رو در روی یکدیگر قرار بگیرند و فصلی جدید از تقابل‌های تاریخی خود را این بار در قامت مربیان ملی به نمایش بگذارند.