گزارش تحلیلی از بحران مدیریتی و فنی منچستریونایتد

به گزارش خبرگزاری ورزش ایران ، ایپنا ، در گزارشی تحلیلی درباره منچستریونایتد، تغییرات کادر فنی، سیاست نقل‌وانتقالاتی و از دست رفتن ثبات در رختکن از عوامل ناکامی پروژه مدیریتی باشگاه معرفی شده‌اند. روایت مربوط به تغییر مربیان و نقش کاسمیرو در این تحلیل مطرح شده و جزئیات آن باید با اطلاعات رسمی باشگاه تطبیق داده شود.

از زمان ورود سر جیم راتکلیف به منچستریونایتد، شش مربی مختلف هدایت این تیم را بر عهده گرفته‌اند: اریک تن‌هاخ، مایکل کریک در دو مقطع، روبن آموریم و همچنین رود فن نیستلروی و دارن فلچر که به‌صورت موقت روی نیمکت نشستند. مائوریسیو پوچتینو نیز به‌تازگی به‌عنوان سرمربی جدید انتخاب شده است.

منچستریونایتد به‌جای رسیدن به ثبات، با وجود چند مقطع کوتاه امیدوارکننده، بیش از پیش در بحران فرو رفته است. به نظر می‌رسد این بحران داخلی هنوز فاصله زیادی با پایان دارد.

مدت‌ها بود که دوران حضور کریک روی نیمکت شیاطین سرخ رو به پایان به نظر می‌رسید. شاید وضعیت این تیم بیش از حد انتظار در حالت کما باقی ماند. در پایان فصل گذشته، با وجود صعود معجزه‌آسای منچستریونایتد به لیگ قهرمانان اروپا پس از عملکرد درخشان در نیم‌فصل دوم، چهره‌های بانفوذ زیادی خواهان تغییر مسیر و انتخاب سرمربی جدید بودند.

باشگاه با چند مربی وارد مذاکره شد؛ برخی از آن‌ها در حال حاضر هدایت تیم‌هایی از جمع شش باشگاه بزرگ لیگ برتر را بر عهده دارند و برخی دیگر همچنان بدون تیم هستند. با این حال، فشار هواداران و نیاز باشگاه به انتخاب فردی از خانواده منچستریونایتد باعث شد این بحث در نهایت کنار گذاشته شود. دست‌کم در آن زمان تصور می‌شد که موضوع به همین شکل حل شده است.

برخلاف مربیان قبلی، کریک تقریباً هیچ نقشی در تصمیم‌گیری‌های مربوط به نقل‌وانتقالات تابستانی نداشت. باشگاه خواهان جذب بازیکنانی با ویژگی‌های مشخصی بود، اما بازیکنان دیگری به خدمت گرفته شدند. بدتر از آن، برخی خریدها در پست‌هایی انجام شدند که اولویت اصلی تیم نبودند و پست‌هایی که به‌شدت نیاز به تقویت داشتند، همچنان بدون راه‌حل باقی ماندند.

کریک مجبور شد برخلاف جریان حرکت کند. کار بسیار دشواری بود؛ تقریباً غیرممکن. نتایج ضعیف و استراتژی باشگاه در نهایت دست به دست هم دادند تا این پروژه به یک فاجعه تبدیل شود.

رختکن

یکی از مهم‌ترین موفقیت‌های کریک در ابتدای حضورش، ایجاد نوعی هماهنگی و آرامش در کمپ تمرینی کارینگتون بود. مدت‌ها بود که چنین فضای آرامی در تیم دیده نمی‌شد. او توانسته بود اعتماد تمام بازیکنان را جلب کند؛ موضوعی که تا حد زیادی به حضور بازیکن باتجربه‌ای مانند کاسمیرو مربوط می‌شد. کاسمیرو رهبر رختکن و صدای عقلانیت تیم در روزهایی بود که شرایط واقعاً بحرانی می‌شد. با جدایی او، بخشی از هویت و ویژگی‌های مثبت تیم از بین رفت؛ بخشی که جایگزین کردنش بسیار دشوار بود و بازیکنان باقی‌مانده نیز نمی‌توانستند چیزی مشابه آن ارائه دهند.

در ادامه فصل، فضای رختکن به‌تدریج سنگین و تحمل‌ناپذیر شد؛ به‌ویژه به دلیل نتایج ضعیفی که تیم تجربه کرد. درگیری‌ها و تنش‌ها در کارینگتون به اتفاقی همیشگی تبدیل شدند و هیچ‌کس نتوانست آن‌ها را کنترل کند. فضای دوستانه و مثبت جای خود را به تنش و اختلاف داد. شعاری که زمانی بر اتحاد و همدلی همه اعضای تیم تأکید داشت، در نهایت به این ذهنیت تبدیل شد که هر کسی باید خودش را نجات دهد.

با وجود تلاش‌هایی برای ترمیم روابط، واقعیت این بود که تنش‌ها به نقطه‌ای غیرقابل بازگشت رسیده بودند. رفتارهای عصبی برونو فرناندز و لیساندرو مارتینز، هرچند فرناندز بعداً تلاش کرد از موضع خود عقب‌نشینی کند، به‌وضوح نشان داد که شکاف میان اعضای تیم عمیق شده است.

آنچه قطعی به نظر می‌رسد این است که از ماه ژانویه ممکن است چیزهای زیادی تغییر کند. قرارداد چند بازیکن باتجربه و تأثیرگذار به پایان می‌رسد و بسیاری از آن‌ها در باشگاه باقی نخواهند ماند. پوچتینو نیز مانند کریک به چهره‌های جدیدی نیاز دارد تا بتواند یک پروژه واقعی را شکل دهد.

با این تفاوت که سرمربی آرژانتینی برخلاف کریک، در تصمیم‌گیری‌های باشگاه و سیاست‌های نقل‌وانتقالاتی نقش پررنگی خواهد داشت. شاید دقیقاً همین چیزی بود که منچستریونایتد در تمام این مدت بیش از هر چیز به آن نیاز داشت.