پرش به محتوای اصلی
اخبار مهم

حمله به قلعه‌نویی با بهانه گل دقیقه اول عراق؛ نقد فنی جای تخریب را گرفته است؟

پس از تساوی ایران مقابل عراق، انتقادها از امیر قلعه‌نویی افزایش یافت. با این حال، بررسی منصفانه عملکرد سرمربی تیم ملی نیازمند توجه به اشتباهات فردی، شرایط آماده‌سازی، امکانات و پیشرفت رقبای آسیایی است.

حمله به قلعه‌نویی با بهانه گل دقیقه اول عراق؛ نقد فنی جای تخریب را گرفته است؟

به گزارش خبرگزاری ورزش ایران (ایپنا)؛ پس از تساوی تیم ملی فوتبال ایران مقابل عراق، بار دیگر انتقادها از امیر قلعه‌نویی، سرمربی تیم ملی، شدت گرفت؛ انتقادهایی که به نظر می‌رسد بخشی از آن‌ها بیش از آنکه بر مبنای تحلیل فنی و بررسی شرایط مسابقه باشد، با هدف زیر سؤال بردن سرمربی تیم ملی مطرح می‌شود.
یکی از موضوعاتی که در این میان مورد توجه برخی منتقدان قرار گرفته، دریافت گل در ثانیه‌های ابتدایی مسابقه است. در حالی که بررسی چنین صحنه‌ای نیازمند تحلیل دقیق عملکرد بازیکنان، سازمان دفاعی، جای‌گیری مدافعان و واکنش دروازه‌بان است، عده‌ای صرفاً با اشاره به زمان دریافت گل، مسئولیت آن را متوجه سرمربی می‌دانند. طبیعی است که مسئولیت فنی تیم بر عهده سرمربی باشد، اما نمی‌توان هر اشتباه فردی بازیکنان در جریان مسابقه را بدون بررسی جزئیات، مستقیماً به حساب سرمربی نوشت.
دروازه‌بانی که باید زاویه مناسب را پوشش دهد، مدافعی که در لحظه حساس مهاجم حریف را گم می‌کند یا بازیکنی که در انجام وظیفه دفاعی خود دچار اشتباه می‌شود، همگی در شکل‌گیری یک گل نقش دارند. بنابراین اگر قرار است درباره عملکرد تیم ملی قضاوت کنیم، باید تمام اجزای صحنه را بررسی کنیم، نه اینکه صرفاً با تکیه بر نتیجه یا زمان گل، به سراغ تخریب سرمربی برویم.
موضوع دیگر، انتقاد از استفاده قلعه‌نویی از ضربات ایستگاهی برای رسیدن به گل است. این در حالی است که ضربات ایستگاهی یکی از بخش‌های مهم فوتبال مدرن محسوب می‌شود و بسیاری از مربیان بزرگ دنیا برای این موقعیت‌ها برنامه‌های مشخص و تمرینات اختصاصی دارند. مگر می‌توان از یک مربی انتظار داشت که به دلیل استفاده مؤثر از یکی از ابزارهای قانونی و تاکتیکی فوتبال، مورد انتقاد قرار بگیرد؟
هر مربی فلسفه و سبک خاص خود را دارد. پپ گواردیولا با فوتبال مالکانه و هجومی شناخته می‌شود و آنتونیو کونته نیز در بسیاری از تیم‌هایش بر ساختار دفاعی و انتقال سریع به حمله تأکید داشته است. تفاوت در سبک مربیگری به معنای ضعف فنی نیست و نمی‌توان صرفاً به دلیل متفاوت بودن روش‌های یک مربی، عملکرد او را زیر سؤال برد.
از سوی دیگر، نباید شرایط کلی فوتبال ایران و امکاناتی را که در اختیار سرمربی تیم ملی قرار می‌گیرد، نادیده گرفت. کیفیت و تعداد بازی‌های تدارکاتی، فرصت آماده‌سازی، شرایط بازیکنان، امکانات تمرینی و محدودیت‌های موجود، همگی در ارزیابی عملکرد یک سرمربی تأثیرگذار هستند. مقایسه نتایج تیم ملی با گذشته نیز بدون توجه به تغییر شرایط فوتبال آسیا و پیشرفت رقبا، نمی‌تواند مبنای دقیقی برای قضاوت باشد.
اینکه تیم ملی در سال‌های گذشته مقابل ازبکستان نتایج بهتری کسب می‌کرد، به این معنا نیست که امروز نیز باید همان شرایط تکرار شود. فوتبال متوقف نمی‌شود و تیم‌های رقیب نیز در حال پیشرفت هستند. بنابراین تحلیل عملکرد تیم ملی باید بر اساس واقعیت‌های امروز فوتبال آسیا صورت بگیرد.
در نهایت، می‌توان از امیر قلعه‌نویی درباره انتخاب بازیکنان، تعویض‌ها، ساختار تاکتیکی و نتایج تیم ملی سؤال کرد و حتی نقدهای جدی فنی به عملکرد او داشت؛ اما این نقدها زمانی اعتبار دارند که مستند، منصفانه و مبتنی بر دانش فوتبال باشند.
نمایش تیم ملی مقابل عراق، با وجود برخی ایرادها و اشتباهات فردی، قابل قبول ارزیابی می‌شود و نباید یک نتیجه یا یک صحنه را به ابزاری برای زیر سؤال بردن تمام عملکرد کادر فنی تبدیل کرد. اگر هدف پیشرفت فوتبال ایران است، باید به جای حملات شخصی و انتقادهای مغرضانه، درباره نقاط ضعف و راهکارهای فنی صحبت کنیم.