به گزارش خبرگزاری ورزشی ایران ایپنا؛ تهران طی دهه‌های گذشته بارها نشان داده که توانایی اجرای پیچیده‌ترین پروژه‌های مهندسی و عمرانی را دارد؛ از ساخت برج میلاد با ارتفاعی بیش از ۴۰۰ متر، تا اجرای پروژه‌های عظیمی مانند تونل نیایش، پل طبیعت، خطوط متعدد مترو و آزادراه‌های چندسطحی. این پیشینه، پایتخت را در جایگاهی قرار داده که از نظر توان فنی و دانش مهندسی هیچ محدودیتی برای ساخت یک ورزشگاه مدرن ندارد.
با وجود این ظرفیت چشم‌گیر، پایتخت ایران همچنان از نبود یک استادیوم استاندارد و اختصاصی برای دو قطب فوتبال کشور—استقلال و پرسپولیس—رنج می‌برد. بررسی روند توسعه شهری تهران نشان می‌دهد که هیچ‌وقت بزرگی یا پیچیدگی پروژه‌ها مانع اجرایی شدن آن‌ها نبوده؛ مشکل دقیقاً در جای دیگری است.
هزینه‌های سنگین زمین در تهران، نگاه صرفاً دولتی و غیر اقتصادی به پروژه‌های ورزشی، نبود مدل‌های پایدار سرمایه‌گذاری و پیچیدگی شدید در دریافت مجوزها، عواملی هستند که ساخت یک ورزشگاه مدرن را سال‌ها عقب انداخته‌اند. در حالی که تجربه استان‌ها و پروژه‌های خصوصی ثابت کرده نتیجه زمانی حاصل می‌شود که مدیریت دولتی از مسیر اجرا کنار برود و مدل مالی مشخصی برای سرمایه‌گذاری وجود داشته باشد.
حمزه علیپور، کارشناس مدیریت ورزشی، با اشاره به همین مسئله تأکید می‌کند که راه‌حل، تغییر نقش دولت و اعتماد به بخش خصوصی است. او معتقد است برای خروج از بحران زیرساختی فوتبال ایران، دولت و شهرداری باید از «مجری بودن» فاصله بگیرند و نقش «تسهیل‌گر» را بر عهده بگیرند. مواردی مانند واگذاری زمین مناسب در اطراف تهران، تسهیل مجوزها، ارائه تضمین‌های حمایتی محدود اما مؤثر، تعریف منابع درآمدی پایدار برای بهره‌برداری و ایجاد چارچوب روشن برای مشارکت بخش خصوصی، از مهم‌ترین الزامات آغاز ساخت ورزشگاه‌های مدرن برای استقلال و پرسپولیس است.
به گفته کارشناسان، تا زمانی که ساختار تصمیم‌گیری اصلاح نشود، تهران با وجود تمام توان مهندسی و ظرفیت فنی، همچنان پایتختِ بدون ورزشگاه اختصاصی برای بزرگ‌ترین تیم‌های خود باقی خواهد ماند.