به گزارش پایگاه خبری ورزشی ایپنا؛ امیر قلعه‌نویی همچنان راهی برای پذیرش سهم منصفانه انتقادها پیدا نکرده و ترجیح می‌دهد با فرار رو به جلو، مخالفانش را به سکوت دعوت کند. این رویکرد تازه نیست و چه در روزهای حضور او روی نیمکت استقلال و چه دوران هدایت گل گهر و سپاهان، همین مدل واکنش در رفتارش دیده می‌شد. آخرین موضع‌گیری او پس از جدال با کیپ ورد بار دیگر نشان داد که سرمربی تیم ملی هنوز حاضر نیست حتی بخشی از نقدهای وارد شده را بپذیرد.

او معتقد است بعضی افراد تنها در انتظار نتیجه نگرفتن تیم در بازی‌های دوستانه هستند، در حالی که هدف او از این مسابقات، شناسایی نقاط ضعف و قوت ساختار تیم است. با وجود چنین نگاهی، تصور قلعه نویی درباره منتقدان با واقعیت فاصله دارد، چراکه حساسیت نسبت به تیم ملی برای هواداران و تحلیلگران نیز همان اندازه مهم است و انتقاد به معنای آرزوی شکست تیم نیست.

نمایش ایران برابر کیپ ورد نگرانی‌هایی جدی ایجاد کرد؛ تیمی که احتمالا در میان ضعیف‌ترین‌های جام جهانی قرار می‌گیرد اما ایران مقابل آن مجبور شد در یک سوم دفاعی عقب بنشیند. تداوم این روند باعث شده سرمربی تیم ملی پس از دو سال هنوز نتواند به ترکیب ثابت برسد و رکورد دعوت از تعداد بالای بازیکنان نیز کمکی به حل این معما نکرده است.

تصمیم‌های غیرمنتظره مانند دعوت مجید حسینی پس از مدتی کنار گذاشته شدن یا تبدیل شدن دانیال اسماعیلی‌فر به مهره ثابت در حالی که ابتدا تنها به دلیل مصدومیت صالح حردانی به اردوی تیم ملی رسیده بود، نشانه‌هایی از سردرگمی در انتخاب خط دفاعی تیم ملی است.

با تنها هفت ماه تا آغاز جام جهانی، قلعه نویی باید رویکرد تازه‌ای در پیش بگیرد و ارزیابی دقیقی از آینده خود و تیم داشته باشد. تاریخ فوتبال ایران به خوبی نشان داده که تصمیم‌های اشتباه مربیان تا سال‌ها در ذهن هواداران باقی می‌ماند. اکنون نیز انتظار می‌رود سرمربی تیم ملی بدون پیش‌داوری، انتقادهای سازنده را مرور کند و از آنها برای رفع نقص‌های تاکتیکی و انتخاب ترکیب اصلی بهره ببرد، چراکه تیم ملی متعلق به تمام مردم ایران است و هیچکس نمی‌تواند هواداران و منتقدان را از حق اظهارنظر محروم کند.